زندگی نه چندان راحتم عادتم داده سر گورها برگردم به تقلایی خاک ها را کنار بزنم و بگویم بلند شو برویم چقدر میخوابی بلند شو  هوا سرد شده اینجا سرما میخوری .مگر نه اینکه همیشه سردت بود مث من...ببین هوا سوز دارد...شاید قلقلکت هم بدهم که زودتر برخیزی بیدارشو مهربانترینم...بهترینم.... و تو آرام وبی صدا خوابیده ای مگر نمیدانی چقدر زندگی بی تو سخت است ....لااقل کمی جمع تر شو تا من هم روی بازویت جا شوم مثال کودکی شیرینم مرا در زیر لحاف کرسی گرممان از مرگ نجات بده!